De dag dat je niks verdiend

Intussen was ik alweer klaar voor mijn derde werkdag, dit keer in de middag. Ik wist al helemaal wat ik aan zou trekken. Ik had een prachtig, kanten jurkje aangeschaft die me perfect leek voor de gelegenheid. Ook waren eindelijk mijn jarratels binnen! Toch nét iets sexiër dan hold-up kousen.

Het is herfstvakantie dus ik was al gewaarschuwd dat het rustiger zou zijn. Waarom, vraag je je af? De mannen zijn thuis bij vrouw-lief, ze kunnen er in hun werkpauze niet even vandoor voor een uurtje 'ontspanning' of een 'borrel na het werk'. Toch verwachtte ik op z'n minst wel één klant te krijgen.
De dag kwam al moeilijk op gang. Twee meiden hadden al een reservering, een groot voordeel van ergens al langer werken: je bouwt een vaste klanten bestand op.
Om de tijd wat te doden ben ik maar met een tijdschriftje op de bank gaan zitten. Anderen waren aan het shoppen op internet of aan het studeren. (Jaja, prostituees hebben ook hersenen).
Na een tijdje komt de eerste klant binnen, een leuke jonge knul. 'Die is van mij!' dacht ik. Samen met een andere dame ga ik met hem in gesprek. Intussen komt er nog een klant binnen, helemaal niet aantrekkelijk dus die laat ik aan een andere collega over.
Mijn project is een kunstenaar, en kunst is iets wat ik absoluut kan waarderen. Hij liet ons iets van zijn werk zien en wij overlaadden hem met lof en complimentjes (mannen willen graag dat je tegen ze opkijkt) en ik gooide er iets uit over abstract en emoties. Ik dacht dat ik binnen was, totdat mijn collega haar troefkaart op tafel gooide: "Ik zit ook in de kunst, ik werk in een theater.'
'Laten we daar boven maar even over verder praten dan' was zijn reactie, en daar ging mijn hoop...
Intussen was de lelijke klant ook al voorzien en ik bleef alleen achter.
Ook daar moet je dus rekening mee houden als meisje van plezier. Was ik toch maar voor de lelijke klant gegaan...

Reacties

Populaire posts van deze blog

Wat maakt het werk als prostituee zo leuk?

Mijn zoektocht in de wereld van prostitutie