Het geheim
Wat ik toch wel het moeilijkste vind in mijn dubbelleven is het liegen en de geheimen.
Ik ben mijn werk in een seksclub al heel vlug normaal gaan vinden. Ik kan me nu echt niet meer voorstellen dat ik er vroeger zo anders over dacht. Vroeger zei ik dat ik alleen met iemand naar bed zou gaan voor geld als ik er minimaal €10.000,- voor zou krijgen. Toen wist ik echt niet dat ik het ik de toekomst voor een stuk minder zou gaan doen.
Voor mij voelt mijn werk gewoon als ieder ander werk. Ik ga er heen, trek mijn 'werkkleding' aan, verdien mijn centjes, heb leuke collega's en werkgevers, en ga weer naar huis. Ik vind het totaal geen probleem als een klant niet aantrekkelijk is. Dit hoeft namelijk niets te betekenen, deze klanten kunnen zich in bed ineens ontpoppen in een seksgod. Ik kan genieten van de seks met een echt knappe klant. Ik wordt er niet verliefd op en heb niet het gevoel dat ik mijn lichaam misbruik en ik voel me ook niet 'vies'.
Ik deel graag de ervaringen die ik had met mijn klanten en praat er met de andere meiden over zoals ik met mijn collega's in de psychiatrie praat over onze cliënten.
Dat maakt het voor mij zo moeilijk om mijn werk geheim te houden voor mijn omgeving. Ik zie mijn werk zo als normaal dat ik nogal eens vergeet dat andere mensen dit niet zo zien. Keer op keer moet ik opletten dat ik tijdens een gesprek met mijn moeder er niet per ongeluk iets uitfloep over een leuke of aparte klant die ik had. Of over de mooie lingerie die ik zojuist gekocht heb. En niet te vergeten de hogere inkomsten die ik iedere avond cash mee naar huis neem.
Mijn moeder denkt dat ik als uitzendkracht in de horeca werk. Als ik dan na een avond werken €250,- contant in mijn portemonnee heb, is dat nogal veel voor een horeca baantje. De illusie moet ik ophouden door zo nu en dan te zeggen dat het zo druk was in het restaurant, dat ik een drankje over een klant gemorst heb en dat ik soms met een paar euro fooi thuis kom. Ook laat ik af en toe een foto zien van het restaurant of laat ik papieren rondslingeren van de horeca CAO of een zelf geknutseld loonstrookje met het logo van het uitzendbureau.
Als tip kreeg ik van collega's om het al helemaal niet met vrienden te delen. Al heb je nog zo'n goede vriendin waar je alles aan toe vertrouwd, de kans is groot dat zij het er in een dronken bui op een feestje ineens uitgooit. Niet persé omdat zij jou voor schut wil zetten, maar misschien juist omdat ze het heel stoer vindt.
Wat zou het een fantastische wereld zijn als er niet zo verkeerd gekeken zou worden naar prostitutie. Wij zouden dan gewoon open kunnen praten over onze ervaringen, de goede èn de slechte.
Ik ben mijn werk in een seksclub al heel vlug normaal gaan vinden. Ik kan me nu echt niet meer voorstellen dat ik er vroeger zo anders over dacht. Vroeger zei ik dat ik alleen met iemand naar bed zou gaan voor geld als ik er minimaal €10.000,- voor zou krijgen. Toen wist ik echt niet dat ik het ik de toekomst voor een stuk minder zou gaan doen.
Voor mij voelt mijn werk gewoon als ieder ander werk. Ik ga er heen, trek mijn 'werkkleding' aan, verdien mijn centjes, heb leuke collega's en werkgevers, en ga weer naar huis. Ik vind het totaal geen probleem als een klant niet aantrekkelijk is. Dit hoeft namelijk niets te betekenen, deze klanten kunnen zich in bed ineens ontpoppen in een seksgod. Ik kan genieten van de seks met een echt knappe klant. Ik wordt er niet verliefd op en heb niet het gevoel dat ik mijn lichaam misbruik en ik voel me ook niet 'vies'.
Ik deel graag de ervaringen die ik had met mijn klanten en praat er met de andere meiden over zoals ik met mijn collega's in de psychiatrie praat over onze cliënten.
Dat maakt het voor mij zo moeilijk om mijn werk geheim te houden voor mijn omgeving. Ik zie mijn werk zo als normaal dat ik nogal eens vergeet dat andere mensen dit niet zo zien. Keer op keer moet ik opletten dat ik tijdens een gesprek met mijn moeder er niet per ongeluk iets uitfloep over een leuke of aparte klant die ik had. Of over de mooie lingerie die ik zojuist gekocht heb. En niet te vergeten de hogere inkomsten die ik iedere avond cash mee naar huis neem.
Mijn moeder denkt dat ik als uitzendkracht in de horeca werk. Als ik dan na een avond werken €250,- contant in mijn portemonnee heb, is dat nogal veel voor een horeca baantje. De illusie moet ik ophouden door zo nu en dan te zeggen dat het zo druk was in het restaurant, dat ik een drankje over een klant gemorst heb en dat ik soms met een paar euro fooi thuis kom. Ook laat ik af en toe een foto zien van het restaurant of laat ik papieren rondslingeren van de horeca CAO of een zelf geknutseld loonstrookje met het logo van het uitzendbureau.
Als tip kreeg ik van collega's om het al helemaal niet met vrienden te delen. Al heb je nog zo'n goede vriendin waar je alles aan toe vertrouwd, de kans is groot dat zij het er in een dronken bui op een feestje ineens uitgooit. Niet persé omdat zij jou voor schut wil zetten, maar misschien juist omdat ze het heel stoer vindt.
Wat zou het een fantastische wereld zijn als er niet zo verkeerd gekeken zou worden naar prostitutie. Wij zouden dan gewoon open kunnen praten over onze ervaringen, de goede èn de slechte.
Reacties
Een reactie posten